TENİSÇİ DİRSEĞİ (LATERAL EPICONDYLITIS): NEDİR, NASIL ANLAŞILIR, NASIL TEDAVİ EDİLİR?
Günlük hayatta birçok insan dirseğin dış tarafında ortaya çıkan keskin veya yanıcı bir ağrıdan şikâyet eder. Bir kapıyı açarken, bir fincan kaldırırken ya da bir şey sıkıca tutarken dirsekte ani bir hassasiyet hissedilir. Bu durum çoğu zaman “tenisçi dirseği” (lateral epicondylitis) olarak adlandırılır. Ancak bu isim aslında oldukça yanıltıcıdır.
Tenisçi dirseği (tennis elbow) terimi, bu problemin ilk olarak tenis oyuncularında tanımlanmasından kaynaklanır. Buna rağmen modern epidemiyolojik çalışmalar, vakaların yalnızca küçük bir kısmının gerçekten tenis oynayan kişilerde ortaya çıktığını göstermektedir. Hatta tüm tenis oyuncularının yalnızca yaklaşık yarısı kariyerleri boyunca en az bir kez bu problemi yaşar ve tüm vakaların yalnızca yaklaşık %5’i doğrudan tenisle ilişkilidir. Başka bir deyişle, tenisçi dirseği aslında bir spor hastalığından çok günlük yaşam ve iş aktiviteleriyle ilişkili bir kas-iskelet sistemi problemidir.
Toplum genelinde tenisçi dirseği oldukça yaygındır. Çalışmalar bu durumun genel popülasyonda yaklaşık %1–3 oranında görüldüğünü göstermektedir. Hastalık en sık 20–65 yaş aralığındaki bireylerde ortaya çıkar ve görülme sıklığı 40–50 yaş arasında zirveye ulaşır. İlginç bir şekilde, erkek ve kadınlar arasında belirgin bir fark bulunmaz ve hastalık farklı etnik gruplarda benzer oranlarda görülür.
Bu durumun toplum üzerindeki etkisi yalnızca bireysel ağrı veya spor performansındaki düşüşle sınırlı değildir. Tenisçi dirseği aynı zamanda önemli bir sosyoekonomik yük oluşturur. Özellikle fiziksel emek gerektiren mesleklerde çalışan kişilerde ağrı, iş performansını ciddi şekilde etkileyebilir ve uzun süreli iş devamsızlıklarına yol açabilir. İnşaat, üretim ve perakende sektörlerinde çalışan bireylerde bu problemin daha sık görülmesi bunun önemli bir göstergesidir.
Ancak tenisçi dirseğini gerçekten ilginç yapan şey yalnızca yaygınlığı değildir. Uzun yıllar boyunca bu durum “tendinit” yani tendon iltihabı olarak kabul edilmiştir. Fakat son yıllarda yapılan histolojik ve biyomekanik çalışmalar, sorunun çoğu zaman klasik bir inflamasyon olmadığını ortaya koymuştur. Bunun yerine problem, tendon dokusunda gelişen mikroskobik hasar, yapısal bozulma ve yetersiz iyileşme süreçlerinin bir sonucu olan dejeneratif bir tendinopati olarak kabul edilmektedir.

Görsel Referansı: https://www.britannica.com/science/tennis-elbow
Bu makalede tennis elbow’u yalnızca bir ağrı sendromu olarak değil, dirsek biyomekaniği, tendon biyolojisi ve yüklenme fiziği açısından ele alacağız. Önce dirsek anatomisini ve bu hastalığın neden özellikle belirli tendonları etkilediğini inceleyeceğiz. Ardından hastalığın gerçek patofizyolojisini, risk faktörlerini, tanı yöntemlerini ve modern tedavi yaklaşımlarını bilimsel veriler ışığında açıklayacağız.
Çünkü çoğu insan için basit görünen bu dirsek ağrısı, aslında vücudun yük yönetimi ve doku adaptasyonu mekanizmaları hakkında oldukça öğretici bir biyolojik hikâye anlatır.
DİRSEK ANATOMİSİ - SORUNUN BAŞLADIĞI YER
Tenisçi dirseğinin neden ortaya çıktığını anlayabilmek için öncelikle dirseğin anatomisini ve özellikle bu hastalıkta rol oynayan tendonları anlamak gerekir. Dirsek eklemi, üç kemikten oluşan karmaşık fakat oldukça stabil bir eklemdir: humerus (üst kol kemiği), radius ve ulna (ön kol kemikleri). Bu kemikler birlikte çalışarak kolun bükülmesini, açılmasını ve ön kolun dönme hareketlerini mümkün kılar.

Dirseğin dış tarafında, humerus kemiğinin distal ucunda yer alan kemik çıkıntıya lateral epicondyle adı verilir. Bu bölge klinik açıdan son derece önemlidir çünkü ön kolun bileği ve parmakları açmasını sağlayan kasların tendonları burada kemiğe tutunur. Bu tendonların birleştiği yapı common extensor tendon olarak adlandırılır.

Görsel Referans: https://cdn.britannica.com/59/54759-050-04E6ACA3/radius-ulna-bones-forearm-fibula-leg-tibia.jpg
Tenisçi dirseği vakalarının büyük çoğunluğunda etkilenen yapı, bu tendon kompleksinin bir parçası olan extensor carpi radialis brevis (ECRB) tendonudur. Araştırmalar bu tendonun vakaların %95’inden fazlasında hastalığa dahil olduğunu göstermektedir. Daha nadir durumlarda extensor digitorum, extensor digiti minimi ve extensor carpi ulnaris gibi diğer ekstansör kasların tendonları da sürece katılabilir .

ECRB kasının temel görevi bileği ekstansiyona getirmek, yani bileği yukarı doğru kaldırmaktır. Bunun yanında kavrama hareketleri sırasında da önemli bir stabilizasyon görevi vardır. Örneğin bir objeyi sıkıca tutarken veya bir raket kavrarken bu kas aktif olarak çalışır. Bu nedenle sürekli tekrarlayan kavrama, bilek ekstansiyonu veya ön kol rotasyonu içeren aktiviteler tendon üzerinde tekrarlayan mekanik stres oluşturur.
ECRB tendonunun özellikle hassas olmasının bir nedeni de anatomik yerleşimidir. Tendonun kemiğe bağlandığı bölgede kan akışı sınırlıdır ve bu durum mikrotravmaların iyileşmesini zorlaştırabilir. Zaman içinde tekrarlayan yüklenmeler tendon dokusunda mikroskobik hasarların birikmesine ve sonunda klinik olarak tennis elbow olarak bilinen tabloya yol açabilir.
Bu nedenle tenisçi dirseği aslında yalnızca bir “spor yaralanması” değil, dirsek çevresindeki tendonların mekanik yüklenmeye verdiği biyolojik bir yanıtın sonucudur.
HASTALIĞIN GERÇEK DOĞASI - İNFLAMASYON DEĞİL, TENDON DEJENERASYONU
Uzun yıllar boyunca tenisçi dirseği, tendonlarda gelişen bir iltihaplanma (tendinit) olarak kabul edilmiştir. Bu nedenle hastalığın adı da lateral epicondylitis olarak kullanılmıştır. Ancak son yıllarda yapılan histolojik ve biyomekanik çalışmalar, bu durumun çoğu zaman klasik bir inflamasyon olmadığını göstermiştir.
Modern araştırmalar tenisçi dirseğinin aslında bir tendinopati, yani tendon dokusunda gelişen dejeneratif bir süreç olduğunu ortaya koymaktadır. Tekrarlayan mekanik yüklenme sonucunda tendon dokusunda mikro hasarlar oluşur ve bu hasarlar zaman içinde birikir. Normalde tendon dokusu bu tür mikrotravmaları onarabilir; ancak aşırı veya sürekli yüklenme durumunda bu onarım mekanizması yetersiz kalabilir.
Bu süreçte tendon hücreleri olan tenositlerde proliferasyon artışı, hücreler arası matriks üretiminde değişiklikler ve tendon kollajen yapısında düzensizlik meydana gelir. Zamanla tendon dokusu daha kalın, daha düzensiz ve mekanik olarak daha zayıf hale gelir. Ayrıca dejeneratif tendinopatilerde sık görülen bir başka bulgu olan neovaskülarizasyon, yani yeni fakat düzensiz damar oluşumu da görülebilir.
Bu nedenle tenisçi dirseği artık yalnızca bir “inflamasyon hastalığı” olarak değil, tekrarlayan mekanik yüklenmenin tendon dokusunda oluşturduğu yapısal bozulmanın bir sonucu olarak kabul edilmektedir. Başka bir deyişle problem, tendonun sürekli stres altında kalması ve bu stresin zaman içinde tendonun biyolojik ve mekanik yapısını değiştirmesidir.
Bu yaklaşım, hastalığın tedavi stratejilerini de önemli ölçüde değiştirmiştir. Eğer problem temel olarak inflamasyon değil de tendon dejenerasyonu ise, tedavinin amacı yalnızca ağrıyı baskılamak değil, aynı zamanda tendonun yeniden yük toleransı kazanmasını sağlamak olmalıdır. Bu nedenle modern tedavi yaklaşımlarında egzersiz terapileri ve yük yönetimi önemli bir yer tutmaktadır.
TENİSÇİ DİRSEĞİ KİMLERDE GÖRÜLÜR?
Tenisçi dirseği genellikle tek bir nedenden ortaya çıkan bir hastalık değildir. Çoğu vakada problem, tekrarlayan mekanik yüklenme ile tendon dokusunun biyolojik kapasitesi arasındaki dengenin bozulması sonucunda gelişir. Bu nedenle bazı aktiviteler ve meslekler tendon üzerinde daha fazla stres oluşturarak hastalığın ortaya çıkma riskini artırabilir.
SPOR VE TEKRARLAYAN HAREKETLER
Tenisçi dirseği en çok tenis gibi raket sporlarıyla ilişkilendirilse de, aslında birçok farklı spor ve fiziksel aktivite bu duruma yol açabilir. Özellikle bilek ekstansiyonu ve güçlü kavrama gerektiren hareketler tendon üzerinde sürekli bir yük oluşturur. Teniste özellikle hatalı backhand tekniği, aşırı ön kol pronasyonu veya servis sırasında bileğin aşırı fleksiyonu dirsek tendonlarına fazla stres bindirebilir.
Ayrıca raketin ağırlığı, grip boyutu, tel gerginliği ve kullanılan topun özellikleri gibi ekipman faktörleri de dirsek üzerine binen biyomekanik yükü etkileyebilir.
MESLEKİ RİSK FAKTÖRLERİ
Tenisçi dirseği aslında sporculardan çok çalışan popülasyonda görülür. Özellikle el, bilek ve ön kolun yoğun kullanıldığı mesleklerde risk belirgin şekilde artar. İnşaat, üretim ve perakende gibi sektörlerde çalışan bireylerde hastalık daha sık görülmektedir.
Bilimsel çalışmalar, aşağıdaki türde aktivitelerin tenisçi dirseği riskini önemli ölçüde artırdığını göstermektedir:
Tekrarlayan vida çevirme veya döndürme hareketleri
Gün içinde uzun süre devam eden bilek fleksiyon ve ekstansiyonu
Yüksek kuvvet gerektiren kavrama hareketleri
Uzun süreli el ve ön kol zorlanması
Bu tür aktiviteler tendon üzerinde hem yüksek mekanik stres hem de tekrarlayan mikrotravmalar oluşturur.
BİYOMEKANİK YÜKLENME
Tendon dokusu belirli bir seviyeye kadar yüklenmeye adapte olabilir. Ancak yük miktarı çok fazla olduğunda veya dinlenme süresi yeterli olmadığında tendon dokusunda mikroskobik hasarlar birikmeye başlar. Bu durum özellikle extensor carpi radialis brevis (ECRB) tendonunun anatomik yapısı nedeniyle daha belirgin hale gelir.
Bu nedenle tenisçi dirseği çoğu zaman ani bir travmadan ziyade uzun süre boyunca tekrarlayan yüklenmenin bir sonucu olarak gelişen bir “overuse” yaralanmasıdır.
TENİSÇİ DİRSEĞİ NASIL ANLAŞILIR? - KLİNİK BULGULAR VE TANI
Tenisçi dirseği çoğu zaman oldukça tipik bir klinik tablo ile ortaya çıkar. Hastalar genellikle dirseğin dış tarafında lokalize ağrı tarif eder. Bu ağrı özellikle kavrama hareketleri sırasında veya bilek ekstansiyonu gerektiren aktivitelerde belirgin şekilde artar. Örneğin bir fincan kaldırmak, bir kapı kolunu çevirmek veya ağır bir nesneyi tutmak gibi günlük aktiviteler sırasında ağrı daha belirgin hale gelebilir.
Ağrı çoğunlukla lateral epicondyle bölgesinde hissedilir ve bazen ön kola doğru yayılabilir. Erken evrelerde ağrı yalnızca aktivite sırasında ortaya çıkarken, ilerleyen durumlarda istirahat sırasında bile hissedilebilir. Ayrıca birçok hasta kavrama gücünde azalma fark eder. Bunun nedeni, ağrının bilek ekstansör kaslarının normal fonksiyonunu sınırlamasıdır.
FİZİK MUAYENE
Tanı çoğu zaman ayrıntılı bir fizik muayene ile konulabilir. En önemli bulgu, dirseğin dış tarafındaki lateral epicondyle üzerine bastırıldığında oluşan hassasiyettir. Bunun yanında bazı provokatif testler de kullanılır:
Cozen testi: Hasta bileğini ekstansiyona getirip direnç uygulandığında lateral dirsek ağrısı ortaya çıkarsa test pozitif kabul edilir.
Mill testi: Bilek fleksiyona getirilip ön kol pronasyona zorlandığında ağrı oluşması tenisçi dirseğini düşündürür.
Maudsley testi: Orta parmağın dirençli ekstansiyonu sırasında ağrı oluşması ekstansör tendonların etkilenmiş olabileceğini gösterir.
Bu testlerin amacı, özellikle extensor carpi radialis brevis tendonunu yük altına sokarak ağrıyı yeniden ortaya çıkarmaktır.
GÖRÜNTÜLEME YÖNTEMLERİ - GEREKLİ Mİ?
Çoğu vakada tenisçi dirseği klinik olarak teşhis edilen bir hastalıktır ve ilk değerlendirmede görüntüleme yöntemleri gerekli değildir. Ancak bazı durumlarda görüntüleme tanıyı doğrulamak veya diğer hastalıkları dışlamak için kullanılabilir.
Ultrasonografi (US): Tendonda kalınlaşma, fibriller yapının bozulması ve düşük ekogeniteli alanlar görülebilir. Bu bulgular tendon dejenerasyonunu destekler.
Manyetik rezonans görüntüleme (MRI): MRI, tendon dokusundaki dejeneratif değişiklikleri daha ayrıntılı gösterebilir. Genellikle tendon kalınlaşması ve intratendinöz sinyal artışı görülür .
Görüntüleme özellikle şu durumlarda tercih edilir:
Tedaviye rağmen uzun süre devam eden ağrı
Alternatif tanılardan şüphelenilmesi
Cerrahi planlama yapılması
Ayırıcı tanıda düşünülmesi gereken diğer durumlar arasında posterior interosseöz sinir sıkışması, osteokondral lezyonlar, lateral bağ yaralanmaları ve dirsek artriti bulunur .
Sonuç olarak tenisçi dirseğinin tanısı çoğu zaman hastanın öyküsü ve fizik muayene bulgularının birlikte değerlendirilmesiyle konulur. Görüntüleme yöntemleri ise genellikle yalnızca seçilmiş vakalarda kullanılır.
DOĞAL SEYİR - ÇÖZÜMÜ ZAMANA BIRAKMAK
Tenisçi dirseği çoğu zaman korkutucu görünse de, hastalığın doğal seyri genellikle iyi huyludur. Çoğu vakada bu durum kendiliğinden düzelme eğilimindedir. Yapılan klinik çalışmalar, hastaların yaklaşık %80’inin altı ay içinde, yaklaşık %90’ının ise bir yıl içinde belirgin şekilde iyileştiğini göstermektedir. Bu nedenle birçok hastada ilk yaklaşım, ağır tedaviler yerine yük yönetimi ve konservatif tedavi olur.
Bununla birlikte bazı hastalarda semptomlar daha uzun sürebilir. Özellikle tendon dokusundaki dejeneratif değişikliklerin ilerlediği durumlarda ağrı iki yıl veya daha uzun süre devam edebilir. Bu kronik vakalar genellikle tekrarlayan mekanik yüklenmenin devam ettiği veya tendonun iyileşme kapasitesinin sınırlı olduğu durumlarda görülür.
Hastalığın seyrini etkileyebilen bazı faktörler de tanımlanmıştır. İlk başvuru sırasında ağrının şiddetli olması, fonksiyon kaybının belirgin olması veya eşlik eden omuz ve boyun ağrılarının bulunması daha kötü huyluluk ile ilişkilendirilmiştir. Ayrıca yoğun fiziksel işlerde çalışan kişilerde tendon üzerindeki yük devam ettiği için iyileşme süresi uzayabilir.
Bu nedenle tenisçi dirseğinin yönetiminde en önemli prensiplerden biri tendon üzerindeki mekanik yükün dengelenmesidir. Tam istirahat çoğu zaman gerekli değildir; ancak ağrıyı tetikleyen aktivitelerin azaltılması ve tendonun kontrollü şekilde yeniden yüklenmesi iyileşme sürecini destekleyebilir.
TEDAVİ: AMELİYAT MI, KONSERVATİF Mİ?
Tenisçi dirseğinin tedavisi tıpta en çok tartışılan konulardan biridir. Bunun en önemli nedeni, hastalığın tek bir mekanizmayla açıklanamaması ve farklı hastalarda farklı klinik seyir göstermesidir. Günümüzde tedavi yaklaşımı genellikle en basit yöntemlerden başlayıp gerektiğinde daha ileri seçeneklere ilerleyen basamaklı bir strateji şeklinde planlanır.
Tedavinin ilk basamağını çoğunlukla aktivite modifikasyonu oluşturur. Bu yaklaşımın amacı dirsek tendonları üzerindeki aşırı mekanik yükü azaltmaktır. Özellikle ağrıyı tetikleyen hareketlerin geçici olarak azaltılması veya modifiye edilmesi önemlidir. Bununla birlikte tamamen hareketsiz kalmak önerilmez; çünkü tendon dokusunun iyileşebilmesi için kontrollü yüklenmeye ihtiyaç vardır.
Modern tedavi yaklaşımlarında en güçlü bilimsel kanıt egzersiz tedavisi için bulunmaktadır. Özellikle bilek ekstansör kaslarını hedefleyen güçlendirme egzersizleri ve eksantrik egzersiz programları, tendon dokusunun yeniden yük toleransı kazanmasına yardımcı olabilir. Egzersiz programları tendonun biyolojik adaptasyonunu uyararak hem ağrının azalmasına hem de fonksiyonun iyileşmesine katkıda bulunur.
Semptomların kontrol altına alınması için bazı hastalarda non-steroid antiinflamatuvar ilaçlar (NSAID) kullanılabilir. Bu ilaçlar özellikle hastalığın erken döneminde ağrıyı azaltmada yardımcı olabilir. Ancak tenisçi dirseğinin temel mekanizmasının inflamasyon değil, daha çok tendon dejenerasyonu olması nedeniyle bu ilaçların uzun dönem iyileşme üzerinde belirleyici bir etkisi sınırlı olabilir.
Bazı durumlarda enjeksiyon tedavileri de uygulanabilir. Klinik pratikte kullanılan başlıca enjeksiyon yöntemleri arasında kortikosteroid enjeksiyonları, platelet-rich plasma (PRP) ve otolog kan enjeksiyonları bulunur. Kortikosteroid enjeksiyonları kısa vadede ağrıyı hızlı şekilde azaltabilse de, çalışmalar bu tedavinin uzun vadede daha kötü sonuçlara yol açabileceğini göstermektedir. Bu nedenle günümüzde steroid enjeksiyonlarının kullanımı giderek daha temkinli hale gelmiştir.
Bir diğer tedavi seçeneği ekstrakorporeal shockwave therapy (şok dalga tedavisi) olarak bilinir. Bu yöntemde tendon bölgesine uygulanan mekanik dalgaların iyileşme sürecini uyarabileceği düşünülmektedir. Ancak bilimsel çalışmaların sonuçları bu tedavinin etkinliği konusunda tam bir fikir birliği sağlamamıştır.
Çoğu hastada konservatif tedavi yöntemleri yeterli olur. Ancak bazı hastalarda semptomlar uzun süre devam edebilir. Bu tür durumlarda cerrahi tedavi düşünülebilir. Cerrahi genellikle en az 6–12 ay boyunca uygulanan konservatif tedavilere rağmen belirgin iyileşme sağlanamayan hastalar için önerilir. Cerrahi girişimlerin temel amacı hasarlı tendon dokusunun temizlenmesi ve tendonun yeniden iyileşmesine uygun bir ortam oluşturulmasıdır.
Literatürde üç ana cerrahi teknik tanımlanmıştır: açık cerrahi (open), perkütan yöntemler ve artroskopik cerrahi. Açık cerrahi yöntemlerde hasarlı tendon dokusu doğrudan temizlenirken, perkütan tekniklerde küçük bir kesi üzerinden tendonun kemik bağlantısı serbestleştirilebilir. Artroskopik cerrahi ise minimal invaziv bir yaklaşımla eklem içine girilerek tendon dokusunun temizlenmesini sağlar. Çalışmalar bu yöntemlerin çoğunda iyi veya mükemmel sonuç oranlarının yaklaşık %80–90 civarında olduğunu göstermektedir .
Bununla birlikte tenisçi dirseğinin bazı hastalarda neden uzun süre devam ettiği de önemli bir konudur. Bunun birkaç nedeni vardır. Öncelikle tendon dokusunun kanlanması sınırlıdır, bu nedenle iyileşme süreci diğer dokulara göre daha yavaş gerçekleşir. Ayrıca hastaların günlük aktivitelerinde veya işlerinde tendon üzerine binen mekanik yükün devam etmesi, iyileşmeyi geciktirebilir. Bazı kronik vakalarda ise ağrı yalnızca tendon hasarıyla değil, aynı zamanda sinir sisteminde gelişen hassasiyet artışı (sensitizasyon) ile de ilişkili olabilir.
Bu nedenle tenisçi dirseğinin başarılı yönetimi yalnızca ağrıyı azaltmayı değil, aynı zamanda tendonun biyomekanik yüklenmesini yeniden düzenlemeyi ve fonksiyonel kapasitesini kademeli olarak artırmayı hedefleyen bütüncül bir yaklaşım gerektirir.
TENİSÇİ DİRSEĞİ NASIL ÖNLENEBİLİR?
Tenisçi dirseği çoğu zaman tekrarlayan mekanik yüklenmenin tendon dokusunda oluşturduğu mikro hasarların birikmesiyle ortaya çıkar. Bu nedenle önlemenin temel amacı, tendon üzerine binen yükü doğru şekilde yönetmektir.
Sporcularda, özellikle raket sporlarında doğru teknik kullanımı büyük önem taşır. Hatalı backhand hareketleri veya bileğin yanlış kullanımı dirsek tendonları üzerinde aşırı stres oluşturabilir. Ayrıca raketin ağırlığı, grip boyutu ve tel gerginliği gibi ekipman özelliklerinin uygun olması da dirsek üzerindeki biyomekanik yükü azaltabilir.
Çalışan bireylerde ise ergonomi önemli bir rol oynar. Tekrarlayan el ve bilek hareketlerinin yoğun olduğu işlerde çalışma düzeninin optimize edilmesi, düzenli molalar verilmesi ve yükün dengeli dağıtılması tendonun aşırı zorlanmasını önleyebilir.
SONUÇ
Tenisçi dirseği çoğu zaman basit bir dirsek ağrısı olarak görülse de, gerçekte oldukça karmaşık bir biyomekanik ve biyolojik sürecin sonucudur. Uzun yıllar boyunca bu durum tendonlarda gelişen bir inflamasyon olarak kabul edilmiştir. Ancak günümüzde yapılan araştırmalar, hastalığın çoğu zaman klasik bir iltihaptan ziyade tendon dokusunda gelişen dejeneratif değişikliklerle ilişkili bir tendinopati olduğunu göstermektedir.
Bu bakış açısı hastalığın anlaşılmasını ve tedavi stratejilerini önemli ölçüde değiştirmiştir. Tenisçi dirseği artık yalnızca ağrıyı baskılamaya yönelik bir problem olarak değil, yük yönetimi ve doku adaptasyonu ile ilişkili bir mekanik hastalık olarak değerlendirilmektedir.
Tendon dokusu belirli bir seviyeye kadar yüklenmeye adapte olabilir; ancak bu kapasite aşıldığında mikro hasarlar birikmeye başlar ve zamanla klinik semptomlar ortaya çıkar.
Modern tedavi yaklaşımlarının temelinde de bu anlayış yer alır. Günümüzde en etkili tedavi stratejileri, tendon üzerindeki aşırı yükü kontrol altına almak ve uygun egzersiz programlarıyla tendonun yeniden yük toleransı kazanmasını sağlamak üzerine kuruludur. Bu nedenle egzersiz temelli rehabilitasyon programları ve aktivite modifikasyonu, tedavinin merkezinde yer alır.
Sonuç olarak tenisçi dirseği, küçük bir tendon yapısında ortaya çıkan bir sorunun aslında ne kadar geniş bir biyomekanik sistemle ilişkili olduğunu gösteren önemli bir klinik örnektir. Doğru yük yönetimi, uygun egzersiz ve biyomekanik farkındalık sayesinde bu durumun hem tedavisi hem de önlenmesi büyük ölçüde mümkündür.
Referanslar:
Keijsers R, de Vos RJ, Kuijer PPF, van den Bekerom MP, van der Woude HJ, Eygendaal D. Tennis elbow. Shoulder Elbow. 2019 Oct;11(5):384-392. doi: 10.1177/1758573218797973. Epub 2018 Sep 18. PMID: 31534489; PMCID: PMC6739751.
https://cdn.britannica.com/98/125198-050-C4C99A94/Muscles-forearm.jpg
https://cdn.britannica.com/59/54759-050-04E6ACA3/radius-ulna-bones-forearm-fibula-leg-tibia.jpg
https://cdn.britannica.com/16/143616-050-9FE5271D/view-human-elbow.jpg




Comments